11.04.2026 - 00:05
YAYINLANMAEsselamu aleyküm sevgili dostlar!
Geçenlerde sosyal medyada bir yazı okudum, çok hoşuma gitti. İstanbul’da bir imam hatip, 59. yaş gününde 59 yetime bağışta bulunmuş. Çok etkilendim.
***
Doğum günüm yaklaşırken içimden, “Allah’ım, böylesi güzel bir infakı bana da nasip et” dedim. Hatibin sergilediği hassasiyet nedeniyle kendisini tebrik ediyorum. Allah (cc) onu âlâ eylesin!
***
Aslında insan biliyor ki dünya malı sürekli el değiştirir ve hep dünyada kalır. Mülkün yegâne sahibi Allah’tır. Ben Allah’ın Kerîm esmasının aynası olmalıyım. Yetimlerle, düşkünlerle paylaşmak kelimesi çok kifayetsiz (eksik, yetersiz).
***
Ben kâinatın gözbebeği, halifesi, biriciği isem; Kerem sahibinin bana lütfettiklerinden, kendi gücüm nispetinde ikram etmeliyim. Zaten “benim” diyemiyorsun, “emanet” diyorsun. Sana ait olmayanları kaybetmekten neden bu kadar korkuyorsun ki?
***
Bu âlemde sana ait olan tek şey istikametin ve ihlasındır oysa. Hani Ahzab Suresi 24. ayette diyor ya: “Elbette Allah, sadıkları sadakatleri dolayısıyla mükâfatlandıracak; münafıkları da dilerse cezalandıracak, dilerse bağışlayacaktır.” Şüphesiz ki Allah çok yargılayıcı ve çok merhametlidir.
***
Allah’a iman eden, her koşulda O’nun rızasını isteyen, infak etmeyi kendine vazife edinenleri; ahirette lütfedeceği emsalsiz nimetlere mazhar edecek. Bu, Allah’ın vaadidir.
***
O yüzden dinde zorlama yoktur. İnsan özgürdür elbette. İsteyen bu dünyada malını vermez, isteyen hesabını ahirette verir. Vesselam.
23.03.2026 - 09:51
16.06.2025 - 22:32
06.06.2025 - 14:05
BİR CEVAP YAZ
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir